فقدان او گريستند و انواع سوگوارى را از او كردند . تنها من بر او نمىگريم بلكه ، خانه‌ها و دامنه‌هاى كوه‌ها هم بر او مىگريند « 1 » . 68 - مولانا احمد بن نصير الدّين على شنوى سندى ( تتوى ) « 2 » پدرش نصير الدّين ، داورى سند را به عهده داشت و حنفىمذهب بود ليكن خود او به مذهب شيعه افتخار مىكرد . قاضى نور اللّه شوشترى در مجالس المؤمنين از وى نام برده و از او ستايش بسيار كرده و نوشته است كه او با يكى از علماى سنىمذهب مناظره‌اى كرد و به خوبى از عهده برآمد و مؤلفات چندى از وى به يادگار مانده است . از جمله : الترياق الفاروق و رساله‌اى در اخلاق و ديگرى در احوال حكما و رساله‌اى در اسرار حروف و رموز اعداد . و تاريخ كبير از آثار اوست . و اضافه كرده ، معظم‌له در شهر لاهور شهيد شده است . 69 - شيخ جمال الدّين احمد بن حاج على عاملى عيناثى از اجلاى مشايخ و صالحى عابد و فاضلى محدث بوده است . شيخ شمس الدّين محمّد بن خاتون عاملى از وى روايت مىكرده و خود او از شيخ زين الدّين جعفر بن حسام الدّين عاملى نقل حديث مىكرده است .

--> ( 1 ) - تنها نه من به فرقت او مبتلا شدم * بر هركه بنگرى به همين درد مبتلاست ( 2 ) - در شهداء الفضيله مىنويسد : پدرش زعامت و قضاوت تته سند را به عهده داشت و خود او مانند پدرش از موقعيت خاصى برخوردار بود و راه پدرش را پيش گرفته بود تا اينكه به مذهب اماميه گرايش يافت . وى پس از اخذ مقدمات ، در سن 22 سالگى عازم خراسان شد و از شيخ افضل قاينى فن كلام و حديث و فقه و رياضيات را فراگرفت پس از آن به شيراز رفت و از محضر ملا ميرزا جان و ديگران بهره‌ور شد . بعد از آن به هند رفت و در آنجا به تأليف و افاده پرداخت . مؤلف رياض سيزده رساله به خط او ديده است ( در نسخه حاضر از اين جمله ياد نكرده است ) وى در لاهور شهيد شد و در باغ امير حبيب اللّه مدفون گرديد و از علماى قرن دهم هجرى بوده است .